De loting is binnen: twaalf groepen, twaalf verhalen

T oen vorig december de laatste bal uit de laatste pot kwam in het Kennedy Center, leverde de FIFA eindelijk het schema waarop de wereld sinds de bevestiging van de gezamenlijke kandidatuur in 2018 wachtte. Achtenveertig landen. Twaalf groepen. Een nieuwe ronde van zestien-en-zestien — de Round of 32 — voor de knock-outfase geplaatst. En, voor één keer, een loting die de verhaallijnschrijvers cadeaus uitdeelde.

Groep I is de overduidelijke kop. Frankrijk — derde op de wereldranglijst, halvefinalist op de laatste twee toernooien — gekoppeld aan Senegal, Noorwegen en Irak. Senegal kwam met op papier de sterkste CAF-selectie naar Noord-Amerika; Noorwegen kwam met een Erling Haaland die zestien keer scoorde in de kwalificatie; Irak kwam na eenentwintig wedstrijden in achtentwintig maanden enkel om hier te zijn. Geen van die vier kan zich een trage start veroorloven.

Groep H is het stille monster. Spanje is de hoogst genoteerde ploeg van het toernooi. Uruguay, uit Pot 3 geloot vanwege zijn positie op de ranglijst van november 2025, is een oud-wereldkampioen aan zijn vijftiende WK toe. Saudi-Arabië en Kaapverdië — die laatste een toernooidebutant — completeren het kwartet. Het bracketpad maakt dat de winnaar hier Argentinië pas in een eventuele finale tegenkomt, wat de eigenaardigheid van deze groep op papier alleen maar versterkt.

En dan zijn er de gastlanden. Mexico belandde in Groep A met Zuid-Afrika, Zuid-Korea en Tsjechië — het soort loting dat een gastland laat ademen. Canada trok Bosnië en Herzegovina, Qatar en Zwitserland in Groep B, met alle drie groepswedstrijden op eigen bodem verdeeld over Toronto en Vancouver. De Verenigde Staten in Groep D treffen Paraguay, Australië en Turkije — een te doen groep die door de late opmars van Turkije via de Europese play-offs lastiger werd.

Twaalf groepen, twaalf verhalen. De openingswedstrijd in Mexico-Stad op 11 juni is voor de meeste fans het eerste moment waarop ze zich ontvouwen.